به گزارش مشرق، یوسف پزشکیان با انتشار یادداشتی در کانال تلگرامی شخصی درباره «روز دهم جنگ»، نوشت:

«از دیروز بعد از ظهر دسترسی به اینترنت نداشتم. یادداشتی ننوشتم و چیزی منتشر نکردم.

دیشب بعد از افطار خانوادگی رفتیم یکی از میادین شهر. مردم آمده بودند پرچم ایران را در دست‌هایشان تکان می‌دادند و شعار می‌دادند، مردی تصاویر رهبر شهید را به ماشین‌های عبوری می‌داد، پیرزنی تنها داشت همراه با یک صندلی تاشو حرکت می‌کرد، خانم جوانی نوزادش را در پتو پیچیده بود و در آغوش میان جمعیت آورده بود. دخترم خواست شعار بدهد، هنوز گرم نشده بود که توجه یک مامور انتظامی باعث خجالتش شد. دستانش را دور پایم حلقه کرد و خود را پشت من قایم کرد. ساعتی ایستادیم و بعد به خانه برگشتیم.

شب احیا بود همه بچه‌ها بیدار بودند. شبکه دو حرم حضرت معصومه را زنده پخش می‌کرد. جوشن کبیر می‌خواندند. سعی می‌کردیم دل بدهیم به دعا. یکی داشت گریه می‌کرد. قبل‌ترش درباره این حرف زده بودیم که خدا در قرآن گفته که عذاب و سختی می‌فرستد، شاید مردم گریه کنند. بچه‌ها می‌پرسیدند چرا نباید شاد باشیم؟ چرا باید گریه کنیم؟ دیشب هرکسی چیزی می‌گفت. حالا که دارم یادداشت می‌نویسم، آیه ۷۶ سوره مؤمنون جلوی چشمم هست. یک روز قبل‌تر خوانده بودم. می‌گوید

وَلَقَدْ أَخَذْنَٰهُم بِٱلْعَذَابِ فَمَا ٱسْتَکَانُواْ لِرَبِّهِمْ وَمَا یَتَضَرَّعُونَ
همانا ما آنان را به بلاها و آسیب‌ها گرفتیم، ولی نه برای پروردگارشان فروتنی کردند و نه به پیشگاهش زاری می‌کنند.

به نظرم آمد که یعنی بلایی که گرفتارش شدیم نتیجه عمل خود ما بوده. و گریه احتمالا یعنی توبه و طلب بخشش.

در نرم‌افزار قرآنی نور، «ضرع» را جستجو می‌کنم. دنبال گریه می‌گردم. ۷ تا آیه پیدا می‌کنم که دعوت به گریستن می‌کنند.

اعراف ۵۵: خدایتان را پنهانی و با گریه بخوانید.
اعراف ۲۰۵: خدا را در دل‌تان با گریه و از روی ترس یاد کنید.
انعام ۶۳: چه کسی شما را از تاریکی دریا و خشکی نجات می‌دهد؟ وقتی او را با گریه و پنهانی می‌خوانید که اگر ما را از این بلا نجات دهی از شکرگزاران خواهیم شد.
انعام ۴۲: و رسولانی را برای امت‌های پیش از تو فرستادیم و آن‌ها را به سختی و مشکلات گرفتار کردیم شاید زاری و گریه کنند [برگردند].
انعام ۴۳: پس چرا هنگامی که عذاب ما به آنان رسید، فروتنی و زاری نکردند؟ بلکه دل‌هایشان سخت شد و شیطان، اعمال ناپسندی که همواره مرتکب می‌شدند در نظرشان آراست.
و در نهایت آیه ۹۴ اعراف که تقریبا شبیه آیه ۴۲ انعام است.

گریه کنیم یعنی با تمام وجودمون دعا کنیم و بخواهیم. یعنی نشان بدهیم که از خطاهایمان پشیمانیم و توبه می‌کنیم. یعنی ما گردن‌کش و خودخواه نیستیم، یعنی به عجز و ضعف خویش واقفیم. یعنی بگوییم که خدایی جز تو نیست، این ما بودیم که ستم کردیم.

لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ.

بند ۸۸ جوشن کبیر ناگهان قرائت دعا متوقف می‌شود. تصویر آقا مجتبی خامنه‌ای را می‌آورند جلوی مراسم پیش کسی که داشت دعا می‌خواند. دلم می‌ریزد. یک آن خیال می‌کنم که ایشان را هم شهید کرده‌اند. بچه‌ها می‌گویند که به رهبری انتخاب شده. بیانیه مجلس خبرگان را می‌خوانند. خوشحال می‌شوم که شهید نشده‌اند و امیدوار که بتوانند با درایت کشور را در گرداب‌ها به راه درست رهبری کنند و با تصمیم‌های درست مردم را به آغوش بگیرند و شکاف به وجود آمده را ترمیم کنند.

پیگیری می‌کنم که توییت یا پیامی از رئیس‌جمهور منتشر شود. دسترسی‌ها محدود است. نیمه‌شب است. و پیدا کردن رابط‌ها سخت و گاهی ناممکن می‌شود. بالاخره ۳ و نیم صبح پیام منتشر می‌شود.

ایران امروز در شرایط بسیار سختی قرار دارد. هرگونه نشانه از وجود اختلاف داخلی مهلک است. وحدت شرط عبور ما از این گردنه خطرناک است. اما این وحدت دو طرفه است. همه باید به طرف هم برگردیم. حاکمان باید تابع خواست مردم باشند و مردم حامی و پشتیبان حکومت. امیدوارم شخصیت‌ها، احزاب و گروه‌های سیاسی و ملی، با حمایت قاطع از رهبری حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای در مسیر وحدت و قدرت ایران پیش‌قدم شوند.»